Opgelet: onderstaande is de persoonlijke mening van een niet-kenner die om de paar maanden eens een theaterstukje gespeeld door beroepsacteurs meepikt. Ik weet dat auteur, regisseur en acteurs veel tijd en energie investeren in een stuk, en het is nooit leuk als dat werk negatieve commentaar krijgt. Ik denk echter niet dat dat wil zeggen dat iemand zijn mening niet zou mogen geven. Het is tenslotte maar 1 van de duizenden ongetwijfeld ver uiteenlopende meningen.
Vrijdag naar Bakchai gaan kijken in de Vooruit te Gent. Een stuk van Jan Decorte. Nuja, eerder een stukje, want het duurt slechts iets langer dan een uur. Normaal gesproken vind ik een stuk van een uur te kort, maar in dit geval mocht het gerust na 45 minuten al gedaan geweest zijn. Ik vond er namelijk niet veel aan.
Jan Decorte heeft een aantal klassieke Griekse stukken bewerkt, en Bakchai is één van die bewerkingen, gebaseerd op De Bacchanten van Euripides.
In het stuk spelen 4 acteurs mee, die samen 5 rollen uitbeelden:
- Sara De Bosschere: Pentheus, koning van Thebe
Verrassend is het wel, een koning die gespeeld wordt door een erg vrouwelijke vrouw die rondhuppelt met een flinke decolleté. Ik heb nog nooit zo aandachtig naar een lid van welk vorstenhuis dan ook gekeken. Of Sara goed speelde weet ik niet: ik werd teveel afgeleid door haar boezem. Neen, in feite doe ik haar op die manier onrecht aan: haar spel mocht er evenzeer wezen als haar van bij het begin in het oog springende troeven.
- Sigrid Vinks: de moeder van koning Pentheus
Ze bracht het er helemaal niet slecht vanaf. Integendeel: ze slaagde erin me op het einde te ontroeren.
- Benny Claessens: een wel erg struis uitgevallen Dionysus, god van wijn en vertier
Liep de hele tijd naakt rond op het podium, wat vooral voor een schokeffect moest zorgen denk ik. Als ik had mogen kiezen, dan had ik liever de koning een uur lang naakt zien rondlopen. De man speelde overtuigend een soort van verdorven en perverse godheid.
- Jan Decorte: twee oude peekes
Deze man doet zijn uiterste best om zijn eigen stuk onderuit te halen, en het is hem wat mij betreft ook gelukt. Hij speelt 2 rollen, maar “spelen” kan je dat niet noemen: als hij aan het woord moet komen, dan gaat hij voor een katheder staan en leest de tekst af. Hij slaagt er ook op één of andere duistere manier in om de andere acteurs aan het lachen te brengen zonder grappig te zijn.
Wat mij betrof geraakte het stuk niet verder dan wat “speciaaldoenerij”: vette verwijfde god, vrouwelijke koning met decolleté, rare teksten met gekunstelde taal, acteur die tekst afleest uit een boekje, nu en dan wat roepen en wild dansen, gruwelijke verhaaltjes (maar dat is natuurlijk eigen aan het stuk). De acteurs hebben ook elk een glaasje water op scène staan waar ze geregeld een slokje van nemen. Op die manier wordt extra in de verf gezet dat we naar acteurs aan het kijken zijn die een droge keel kunnen krijgen.
Om even in te gaan op de gekunstelde taal. Grosso modo gezegd komt het erop neer dat ze in woorden die eindigen op een “T” deze letter weglaten, en dat ze nu en dan een overbodige “T” toevoegen op het einde.
Het kwam op mij over als een gemiste kans: 3 goede acteurs (van Jan Decorte zelf ben ik het niet zo zeker, want ik zag hem nooit eerder acteren, en wat hij deed in Bakchai was volgens mij geen acteren) die een matig stukje spelen. Zelf leken ze zich nochtans erg goed te amuseren, waar ik me ook aan ergerde: acteurs die met zichzelf lachen op het podium vind ik niet al te professioneel overkomen. Maar ik moet toegeven: het gebeurt regelmatig eens.
Misschien goed om weten: ik vermoed dat de overgrote meerderheid van het publiek mijn mening niet deelde. Na afloop werd immers minutenlang dolenthousiast geapplaudiseerd.
Vond ik de kaart weggesmeten geld? Neen. Ik ben blij dat eens een stuk van Jan Decorte heb gezien. De man is erg bekend, en staat hoog aangeschreven bij veel van zijn collega’s. Sommigen bestempelen hem als geniaal. Waarschijnlijk ben ik teveel een theaterleek om dit stuk naar waarde te kunnen inschatten. In elk geval: het was eens iets anders.
