Tibo
Wat is het leuk in de zoo! Tibo amuseert zich kostelijk. Voor zijn 5de verjaardag mag hij met papa en mama en zijn grote zus Leentje naar de zee. Ze zijn met de trein gekomen. Dat was al veel leuker dan met de auto.
Daarna heeft hij van alle soorten dieren gezien, maar die gekke apen waren veruit het leukste.
Hij heeft deze middag een hamburger mogen eten. Papa heeft hem een extra grote cola gegeven, en mama heeft beloofd dat hij deze namiddag ook nog een pannenkoek krijgt. Of zou hij zo een grote wafel met slagroom nemen? Die zagen er ook superlekker uit. In feite zou hij nu moeten plassen, maar hij heeft er nog geen zin in. Het is hier veel te plezant.
Dit is de beste verjaardag ter wereld! Hij wou dat hij elke dag 5 werd. Zelfs zus doet niet vervelend tegen hem.
Leentje
Leentje ziet dat haar broertje zich amuseert en vind dat goed. Het is wel een toffe dag, met de trein en de frietjes en zo, en die dieren zijn best leuk, maar ze voelt zich een beetje down. Ze is nu 10 jaar. Een beetje oud om dolenthiousiast van dit uitstapje te worden, maar dat is niet het probleem. Ze maakt zich een beetje zorgen over papa en mama. Ze weet niet precies waarom, maar ze voelen niet meer aan als de papa en mama van vroeger. Het lijkt soms alsof ze een toneelstukje spelen. Alsof ze vadertje en moedertje spelen terwijl ze met hun gedachten ergens anders zijn. Ze praten bijna niet met elkaar, behalve wanneer het echt nodig is: afspreken, tickets kopen, tafeltje kiezen. Maar anders niets. Bij Leentje in de klas zijn er veel kindjes van wie de ouders gescheiden zijn. Haar vriendin Lies zegt dat het bij haar ouders 2 jaar geleden ook zo begonnen is, en nu zijn ze uit elkaar.
Ach, misschien maakt ze zich teveel zorgen en zoekt ze overal teveel achter.
Dieter
Dieter is onrustig. Hij is er met zijn gedachten niet helemaal bij. In feite zoekt hij een kans om eventjes te kunnen wegglippen om Sofie te bellen. Hij heeft haar deze ochtend een sms’je gestuurd, en ze heeft nog niet geantwoord. Gisteren is ze met haar vriendinnen naar een studentenfuif geweest, en sindsdien liet ze niets meer van zich horen. Hij is altijd bang dat ze op zo een fuif een leuke jongen van haar eigen leeftijd tegen het lijf zal lopen. Bah, die uitdrukking: tegen het lijf lopen. Hij kan het niet verdragen dat haar lijf zou aangeraakt worden door één van die zatte studenten. Hij weet hoe het is, want hij heeft het vroeger genoeg gezien: zowel de meisjes als de jongens zuipen zich half in coma, en dan vallen alle remmen weg. De eerste de beste die het ziet zitten is goed genoeg als bedpartner. Ze zijn jong en ze willen wat.
Hij mag zichzelf zo niet laten gaan: ze is vast blijven logeren bij een vriendin, en nu slapen ze lang uit.
Deze middag heeft hij Tibo een extra grote cola gegeven, in de hoop dat de kleine dan al gauw eens naar het toilet zal moeten. Hij zal dan meegaan, en misschien kan hij dan snel een telefoontje plegen. Het horen van haar stem zou hem kunnen gerust stellen. Trouwens, over deze middag gesproken: die hamburger met spek en kaas ligt wat op zijn maag. Letterlijk en figuurlijk. Hij wordt te oud voor zulk eten. Bovendien zou hij graag wat kilootjes verliezen. Sofie lacht hem altijd uit met zijn vetrolletjes. Hij voelt zich dan vernederd en oud. Het ergste is dat ze gelijk heeft. Hij had nooit gedacht dat hij zich ooit comfortabler zou voelen bij vrijen in het donker. In feite is het ironisch. Door zijn eigen schaamte ontzegt hij zich het plezier ten volle te kunnen genieten van haar 15 jaar jongere strakke lichaam.
Dieter wordt ook verteerd door schuldgevoel. Tenslotte bedriegt hij die goede oude Karin, waarmee hij al 15 jaar samen is. Het vuur in hun relatie is al jaren geleden gedoofd. Passie werd vriendschap. Vriendschap werd gewenning. Ze leven nu samen als broer en zus. Naar buiten toe houden ze nog wel de schijn op: een zogezegd stiekeme aanraking wanneer ze weten dat iemand naar hun kijkt. Een arm rond de schouder. Hand in hand. Maar wat is die schijn waard? Na het sporten, onder de douche en in de cafetaria, komt de waarheid naar boven. Bob en Sylvie raken elkaar al 2 jaar niet meer aan. Bob gaat er prat op dat hij al 3 vrouwen op kantoor gehad heeft. Dieter weet van Karin dat Sylvie’s lijstje heel wat langer is, maar dat vertelt hij niet aan Bob. Ronald en Cindy: al méér dan 4 jaar geen lijfelijk contact meer. Ronald geeft geen details, maar Cindy zou gezegd hebben dat het allemaal niet meer zo vlotjes lukt als vroeger. Zelfs de blauwe pilletjes brachten geen soelaas. Eerlijk gezegd: zelfs met een karrevracht blauwe pilletjes zou Dieter hem nog niet omhoog krijgen bij de aanblik van Cindy.
Die lieve Karin heeft niets in de gaten. In bed is het vuur jaren gleden al langzaam uitgedoofd, lang voordat Sofie in beeld kwam. Dieter vindt de hele situatie wat sneu voor haar, maar hij denkt er niet aan om alles op te biechten. Daarvoor is hij nog veel te onzeker van zijn relatie met Sofie. Ok, hij is smoorverliefd, maar hij is ook niet achterlijk. Van op een afstandje bekeken is hij gewoon de zoveelste docent die zijn jeweetwelwat achterna loopt en die zijn hoofd op hol heeft laten brengen door het veel te korte rokje van een knappe studente. Soms vraagt hij zich af hoe oprecht Sofie is, en in welke mate ze hem gebruikt. Maar hij past er wel voor op daarover iets tegen haar te zeggen. Ze mocht zich eens gekwetst voelen, en de boel opblazen.
Wat is het leven toch ingewikkeld. En wanneer gaat die kleine nu eindelijk plassen? Heeft die jongen de blaas van een olifant? Waar is Tibo trouwens? Ha, daar, hij voert blaadjes aan Bambi, net onder het bordje “Verboden te voederen”. Ach wat, die jongen kan nog niet lezen. Voor hem is het allemaal nog gemakkelijk. Zijn zus daarentegen lijkt alle zorgen van de wereld mee te sjouwen. Dat zal de leeftijd wel zijn.
“Iemand zin in een terrasje?” vraagt Dieter. Met nog een cola erbij zal Tobo zeker moeten pissen, en hijzelf zou wel een duveltje tegen de zenuwen kunnen gebruiken.
Karin
Karin is nerveus. Ze verwacht elk ogenblik een telefoontje van haar advocate. Voor het eerst sedert ze erachter kwam dat Dieter een ander had, lijkt ze weer grip op haar leven te krijgen. De ontdekking was een ijskoude douche. Ze wist uiteraard dat hun huwelijk niet meer was wat het ooit geweest was, maar dat was niet meer dan normaal na méér dan 10 jaar. Dieter raakte haar al enkele jaren niet meer aan, maar al bij al vond ze dat niet zo erg. Hij was eigenlijk nooit een erg goeie minnaar geweest. Niet zoals Rudy indertijd met wie ze een knipperlichtrelatie had gehad in het tijdperk vóór Dieter. Haar ouders waren maar wat blij toen Dieter op het toneel verscheen. Een pas afgestudeerd germanist, dat paste een stuk beter bij hun stand dan een mislukte kunstenaar: Rudy was nu eens schilder, dan weer dichter, en in de zomer werd hij altijd beeldhouwer. Als ze op de markt op een terrasje zaten zei hij altijd dat hij er van droomde ook ooit iets te maken waar de duiven op scheten. Ze moest dan altijd heel hard lachen en voelde zich stout en vrij. Rudy kon soms zo romantisch zijn, zij het op een beetje een onbeholpen manier. In elk geval: het kwam er op neer dat Rudy geen cent verdiende en op kosten van zijn ouders bleef leven. Zoals zijn moeder het zei: hij modderde maar wat aan.
Karin had zich laten overtuigen dat Rudy niets voor haar was, en had na één van hun helse ruzies alle contact verbroken. Rudy had gezien dat het haar deze keer menens was. Hij had hierop gereageerd door al liftend een reis door Zuid Amerika te gaan maken. Toen hij 2 jaar later terugkwam was zij al getrouwd met Dieter, en woonden ze in een klein rijhuisje. Ze spaarden voor hun huidige mooie villa. Ze deed al die jaren alsof Rudy niet meer bestond, maar ze was hem altijd blijven missen, of liever de spanning van hun samenzijn. Ze wist al lang dat hij halftijds werkte bij een kruidenier en zich halftijds met zijn kunst bezig hield. Ze wist dat hij gaan wonen was in een klein huisje in de buurt van de studenkamer waar ze samen zoveel tijd hadden doorgebracht. Ze volgde ook zijn artistieke carrière vanop afstand. Hij had onlangs zijn eerste dichtbundel uitgebracht en die kreeg goede kritieken. Ook als schilder mocht hij nu en dan exposeren. Het beeldhouwen had hij blijkbaar opgegeven. Dat vond ze maar goed ook. De ambitie om iets te maken waarop wordt gescheten vond ze achteraf bekeken toch maar een verkeerde motivatie.
Karin weet dat Dieter het doet met één van zijn studentes. Sofie heet ze. Hij denkt dat zij het niet weet, maar het was van in het begin duidelijk dat hij iets verborg. Hij begon zich anders te gedragen, zwijgzamer. Ze had er niet al teveel aandacht aan besteed, tot ze belde met Sylvie om af te spreken voor het schoolfeest. Het gesprek kwam op de nieuwe, zwijgzame Dieter terecht. Sylvie zei onmiddellijk dat hij een ander had. Dat was niet zo verwonderlijk, want dat is Sylvie’s standaard diagnose voor elke wijziging in eenieders gedrag. Zelfs wanneer iemand te lang onveranderd gedrag vertoont wordt het in Sylvies ogen verdacht: de overspelige probeert zijn buitenechtelijke relatie te verbergen door precies hetzelfde te blijven doen als wat men daarvoor altijd al heeft gedaan. Dat is natuurlijk erg leep, maar Sylvie heeft het door. Haar maak je niets wijs. Behalve als je Bob heet.
In elk geval had Sylvie haar aan het twijfelen gebracht. Op een avond had ze Dieters GSM verstopt vooraleer hij ging sporten. Hij had er even naar gezocht maar was dan toch uiteindelijk vertrokken, in de veronderstelling dat hij het toestel in zijn kantoor had laten liggen. Hij was nog maar net de deur uit toen ze zijn SMS-berichtjes was beginnen doorlopen. Bij het tweede ontvangen berichtje was het al prijs: “Ik mis je. Hete kusjes. Sofie”. Hier had Karin geen tekeningetje bij nodig. Ze was gechoqueerd geweest, verontwaardigd, beledigd, maar niet kapot. Haar wereld was niet in elkaar gestort zoals ze altijd had verwacht. Ze ontdekte een kant van zichzelf die ze niet had vermoed: ze was sterker dan ze zelf had geweten, en ze dacht onmiddelijk maar aan 1 ding: wraak. Toen Dieter die nacht thuiskwam had ze gedaan alsof ze al sliep. De dagen die erop volgden gingen in een waas voorbij. Ze liet uitschemeren dat ze wat grieperig was, wat een aannemelijke verklaring was voor haar tranende ogen. Het duurde echter niet lang vooraleer zich een plan had ontvouwen in haar hoofd. Ze zou beslist wraak nemen, maar niet onbezonnen. Ze had in het telefoonboek een advocaat opgezocht van wie ze redelijk zeker was dat ze geen gemeenschappelijke kennissen had. Ze had alleen naar vrouwennamen gekeken. Haar oog was op Meester Ingrid Vandewiele gevallen. Al bij het eerste bezoek was ze blij met haar keuze. Die Ingrid bleek een harde tante te zijn, die het duidelijk niet op overspelige mannen heeft begrepen. Toen Karin het kantoor verliet waren haar wraakplannen een stuk omlijnder geworden.
Karin is vastbesloten Dieter te pluimen, beetje bij beetje, en Ingrid zal haar daarbij helpen. Een onderdeel van het plan is om Dieter met zijn slet op heterdaad te betrappen. Karin is akkoord gegaan met Ingrids voorstel om Dieter te laten schaduwen door een bevriende privédetective. Vandaag weet de advocate of de man vrij is voor de klus. Ze kan elk moment bellen.
“Goed idee”, zegt ze wanneer Dieter voorstelt om iets te drinken. Een glaasje wijn zal haar zenuwen wat kalmeren.
Driing
Er rinkelt een GSM. Dieter verslikt zich in zijn Duvel en Karin gooit haar glas om. De kinderen kijken verschrikt op.
